Ρωτάτε πολλοί (ναι, Γιώργο, Τάκη και Βίκυ, σε σας αναφέρομαι) που είναι τα value bet του Μουντιάλ. Και αν το Bet Therapy μπήκε… “κλιμακτήριο” και δεν έχει κείμενα για στοίχημα, “τώρα που γράφουν όλοι για Μουντιάλ” κοκ.
Η αλήθεια είναι ότι πραγματικά δεν χρειάζεται. Έχω την ευλογία το Παγκόσμιο Κύπελλο που ξεκινάει σήμερα να είναι το 12ο από τότε που έχω ανεξίτηλες (ως πότε;) μνήμες. Στον αντίποδα, νοιώθω ότι έχει χαθεί το 80% της μαγείας, από κάθε άποψη.
Απλούστα γιατί το σημερινό ποδόσφαιρο, αντί να είναι η τελευταία “ιερή παράσταση” – όπως εξηγούσε πάλαι ποτέ ο Παζολίνι – έχει εκφυλιστεί σε ένα παζαροθέατρο σκιών και μαριονέτα στα χέρια του (κάθε) Τραμπ και μιας δράκας λιμοκοντόρων που νέμεται της απίστευτης δημοτικότητας του.
Γιατί παρόλες τις παθογένειες, η μπαλίτσα παραμένει η τελευταία lingua franca της εποχής μας. Μιας εποχής αταξίας και φόβου, όπου ο πόλεμος έχει αποικίσει κάθε γωνιά του πλανήτη και τα αντανακλαστικά μας, μοιάζουν με αυτά του μεσοπολέμου ή ακόμη χειρότερα, με του βάτραχου που τα πόδια του έχουν ήδη συνηθίζει τη θερμοκρασία της κοχλάζουσας χύτρας και θαρρεί πως θα κάνει ιαματικά λουτρά, τα οποία θα ανεβάσει στόρι στο ίνσταγκραμ…
Μια ασπρόμαυρη ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή.
Η πρώτη μου επαφή με το Μουντιάλ ήταν μια δερμάτινη μπάλα. Για την ακρίβεια, μια δερμάτινη μπάλα που δεν πήρα ποτέ. Όχι μόνο εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1978 αλλά σε ολόκληρη μου τη ζωή. Απλά δεν έτυχε. Εξάλλου έπαιζα ήδη τερματοφύλακας έτσι κι αλλιώς. Χωρίς να είμαι αυτός που έφερνε τη μπάλα, οπότε να πρέπει να «χωρέσει» κάπως στο παιχνίδι.
Μια δερμάτινη μπάλα. Το δώρο αν ολοκλήρωνες μια συλλογή από 100 έγχρωμες κάρτες με παίκτες εν δράσει. Σε μια εποχή που εφημερίδες και τηλεοράσεις (όσοι είχαν) ήταν ασπρόμαυρες. Έβλεπες για πρώτη φορά το πορτοκαλί των «Οράνιε» και το «σελέστε» της Αργεντινής, σαν να βλέπεις για πρώτη φορά ουράνιο τόξο.
Προ Πανίνι (πως λέμε προ Χριστού;) που τα αυτοκόλλητα της έφθασαν εν Ελλάδι μετά το Μουντιάλ του 1978. Την εποχή ακόμη που ο Πελέ ήταν αδιαμφισβήτητα ο GOAT (sic), o κορυφαίος όλων των εποχών. Και ας μην τον είχε δει να παίζει σχεδόν κανείς. Έγχρωμες κάρτες σε μια ασπρόμαυρη εποχή. Δεν ξέρω κανέναν που να ολοκλήρωσε εκείνη τη συλλογή…
Και πως να τα εξηγήσω όλα αυτά σήμερα στους γιους μου. Που έχουν μεγαλώσει μέσα στα μπούνια της εποχής μιας επίπλαστης ευμάρειας. Ακόμη και γεννημένοι μέσα στα σπλάχνα μια δεκαετίας σκληρής κρίσης. Σήμερα έχει ο καθένας – μεταφορικά και κυριολεκτικά – από μια μπάλα δικιά του. Δίπλα στο κινητό του.
Χωρίς όμως αλάνες και πέτρες για τέρματα, χωρίς ανοιγμένα κεφάλια και γδαρμένα γόνατα. Σε γειτονιές που δεν είχαν παραδοθεί ολοκληρωτικά στην αντιπαροχή και τροχοφόρα. Και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό…
Ο χρόνος είναι ένα παιδί στην αλάνα
Είχα δυο κολλητούς, ένα χρόνο μεγαλύτερους. Και ο ένας χρόνος σε εκείνη την ηλικία είχε μυθικές διαστάσεις. Όχι στο πόσες ώρες (δεν) θα έχεις «parent control» στο κινητό. Στο πόσες ώρες πριν από τους μεγάλους θα είσαι στο κρεββάτι σου. Με απόλυτο «threshold», το πότε θα αλλάξει και για σένα η ώρα που θα προλαβαίνεις να δεις την Αθλητική Κυριακή – ολόκληρη και χωρίς κήρυγμα.
Πρώτο παιχνίδι λοιπόν που θυμάμαι, ο μυθικός τελικός του 1978. Ακροβολισμένοι γύρω από έναν ασπρόμαυρο δέκτη με… χιόνια – δίπλα στη θάλασσα. Δεν είναι ότι κατάλαβα και πολλά. Είναι όμως που έπρεπε να γυρίσουμε στην Αθήνα και φύγαμε ακριβώς την ώρα που ξεκινούσε η παράταση.
Οπότε το επόμενο πρωί δεν ήξερα καν το αποτέλεσμα. Την στιγμή που οι άλλοι δύο συζητούσαν για ώρες για τη μαγεία της παράτασης, το γκολ του Κέμπες και τον πανζουρλισμό που ακολούθησε. Δεν νομίζω να έχω να νοιώσει μεγαλύτερη ντροπή από τότε.
Ακόμη και όταν δεν ήξερα να απαντήσω στις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Πφφφ μηχανικός; Σιγά – εγώ από εκείνη τη μέρα ήξερα ότι «δεν ήθελα να είμαι, παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο…»
Αργεντινή 1978. Τότε βέβαια δεν ξέραμε ούτε για χούντα του Βιντέλα , ούτε για τις χιλιάδες των αγνοουμένων, ούτε τίποτα. Όχι μόνο γιατί ήμασταν παιδιά, αλλά γιατί εκείνη την εποχή έβλεπες μόνο ότι χωρούσε μέσα στους ασπρόμαυρους δέκτες της τηλεόρασης. Που έτσι όπως ήταν το πολύ 18 ή 20 ιντσών δεν… χωρούσε να δείξουν και πολλά.
Μετά από χρόνια μάθαμε ότι κάποια Μουντιάλ είχαν από τότε την αθέατη, σκοτεινή πλευρά τους. Για την πιο σκληρή χούντα όλων των εποχών και τους 30.000 αντιφρονούντες «εξαφανίστηκαν»…Και για τη μαγκιά του Γιόχαν Κρόιφ που αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια διοργάνωση άλλοθι. Του μεγαλύτερου παίκτη που δεν σήκωσε ποτέ Μουντιάλ – Όχι Θέμη, δεν είναι ο Μέσι…
Έντεκα Μουντιάλ
Από τότε, έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια μου δέκα έντεκα Μουντιάλ. Και τα έχω ρουφήξει όλα με τη θρησκευτική ευλάβεια πιστού που κάνει ανάβαση στο μοναστήρι του Σινά – ή για προσκύνημα στη Μέκκα, βουτιά στον Γάγγη και ότι άλλο επιτάσσει η αταβιστική απόπειρα του καθενός μας, να συμφιλιωθούμε με την αδυσώπητη ιδέα της θνητότητας.
Φευ, να που για δεύτερη σερί φορά, έχω ξενερώσει τόσο που η ιδέα της αποχής από τη Μουντιαλική γιορτή είναι πιο ώριμη από ποτέ. Όχι γιατί τα ματς θα λαμβάνουν χώρα από τα άγρια μεσάνυχτα μέχρι το χάραμα. Απλώς γιατί σήμερα δεν μπορούμε να στρουθοκαμηλίσουμε ότι δεν ξέραμε.
Όχι μόνο γιατί δεν φοράμε πια κοντά παντελονάκια, ούτε γιατί έχει εξατμιστεί έστω και στο ελάχιστο από μέσα μας η συγκινησιακή πανούκλα που προκαλεί το γκοοοοολ – κατά προτίμηση σε λατινοαμερικάνικη περιγραφή.
Επειδή όλοι πια ξέρουμε, και οι εργάτες που θάφτηκαν ανώνυμοι για να χτιστούν τα πολυτελή στάδια τυο προηγούμενου Μουντιάλ στο Κατάρ, ωχριούν μπροστά στην δυστοπική εκδοχή της Τραμπικής (κυρίως) εξουσίας που ποδηγετεί τον πλανήτη: από τη γενοκτονία στη Γάζα, μέχρι την πληθώρα πολέμων (Ιράν, Ουκρανία) και ανθρωπιστικών κρίσεων (Σουδάν, Κονγκό) κοκ
Και έρχεται στο παρά πέντε η επικαιρότητα να αναδείξει μια (υποτιθέμενη) φιλοξενία βουτηγμένη στο ρατσισμό, τις προκαταλήψεις και στερεότυπα που αγγίζουν την μισαλλοδοξία Με την απαγόρευση εισόδου του Σομαλού διαιτητή, την διαπόμπευση της αποστολής της Σενεγάλης, του Ιράκ (και που είσαι ακόμη) και τις ανήκουστες μεθοδεύσεις εναντίον του Ιράν να θρυμματίζουν κάθε αυταπάτη για κάποιο είδος μουντιαλικής “εκεχειρίας”.
Μια πραγματική παρωδία, σκηνοθετικό αντίβαρο για την ανάδειξη ενός πλανητάρχη, ο οποίος έσπειρε πολέμους επειδή δεν… του έδωσαν το Νόμπελ Ειρήνης και γιατί είναι υπερβολικά πολλά τα λεφτά. Μόνο και μόνο για να πλουτίσει ακόμη περισσότερο μια δράκα μεγαλόσχημων φαρισαίων που κομπορρημονούν σε μια εικονική πραγματικότητα. Και που φυσικά, δεν δίνουν δεκάρα αν το «όμορφο παιχνίδι», θυμίζει πια όλο και περισσότερο δουλεμπόριο…
Στοίχημα Μουντιάλ
Επειδή όμως για να διαβάζετε αυτό το κείμενο, λογικά δεν θα περιμένατε κούφιες ηθικολογίες, αλλά εμπεριστατωμένες εκτιμήσεις και οξυδερκείς προβλέψεις, δεν θα σας χαλάσω το χατίρι.
Κατ’ αρχάς, το Μουντιάλ θα το πάρει η Βραζιλία. Όχι μόνο γιατί έχω προμνησία (déjà vu παιδάκι μου) σχετικά με το Μουντιάλ του 1994 πάλι στις ΗΠΑ. Αλλά γιατί η σοφία του Αντσελότι, η απουσία πίεσης από την κοινή γνώμη, και οι ευνοϊκές συνθήκες (κλίμα, βιολογικό ρολόι, αβαντάζ έδρας λόγω “διασποράς”) σε συνδυασμό με το ταλέντο τους και τις δυσκολίες των Ευρωπαίων, συγκλίνουν πως το 9.50 είναι τεράστια απόδοση.
Ο πρώτος σκόρερ θα είναι ο Γερμανός που θα σκοράρει τα περισσότερα τέρματα στο 8-1 της Γερμανίας επί του Κουρακάο.
Κατά τα λοιπά, θα δούμε περίεργα πράγματα εντός και εκτός τερέν. Από αναβολές ή/και διακοπές αγώνων λόγω τροπικών καταιγίδων, μέχρι ευρωπαίους παίκτες να αγκομαχούν από τα 38αρια ζέστης και υγρασίας και τις πολύωρες μετακινήσεις σε ένα αχανές πεδίο (μουντιαλικής) βολής…
Υστερόγραφο
Όχι, δεν θα ξενυχτήσω για να δω το Καναδάς – Βοσνία στις τέσσερεις το πρωί για να συνδράμω νοητά όσους πλήρωσαν 2.000 δολλάρια για να βρεθούν στο γήπεδο.
Ούτε θα παίξω live betting στην νέα αγορά «ποιος θα κλάσει στο επόμενο κόρνερ της Ιαπωνίας και εξαιτίας του θα γίνει σεισμός στο… Περού και τη Χιλή» (Όπου παρεμπιπτόντως σεισμός έγινε όταν οι Εθνικές τους δεν κατάφεραν να προκριθούν).
Και σε αυτό του μουντιάλ λοιπόν, δεν δίνω δεκάρα για κανέναν. Ούτε για τη Μαφία της ΦΙΦΑ, ούτε στις εταιρίες στοιχημάτων που θα σου τάξουν μπόνους και καθρεφτάκια με νοθευμένο ουίσκι για να γραφτείς στις ιστοσελίδες τους και να σε κάνουνε cross-sell σε Καζίνο και virtual games.
Καλό Καλοκαίρι!