Mind the Bet
Πέρα από το Ποδόσφαιρο. Εδώ δεν πρόκειται περί μια απλής νοσταλγίας για το χαμένο παιχνίδι. Θα μου πεις, δεν είναι τα πάντα όλα κουλτούρα, φιλοσοφία, μουσική, κοινωνιολογία και αισθητική; Κάποτε λέει ήταν ο Γιόχαν ο Κρόιφ, ο Φρόιντ και οι Pink Floyd σε ένα ασπρόμαυρο καφέ και πιάσανε κουβέντα για μπάλα – Against Modern Football μάνα μου…
Έχουν περάσει ακριβώς 36 χρόνια από τότε. Τότε που δεν ήταν σχήμα λόγου… μιλήσαν ακόμη και οι μουγγοί: “Όταν αυτός έβαζε γκολ, οι ανάπηροι κουνούσανε τις γάμπες τους στα καροτσάκια τους και, για μια στιγμή τους φαινότανε ότι τρέχανε στο χορτάρι. Και αυτό είναι σχεδόν θαύμα…”
Ποιος ξέρει να μου πει τι είναι τέχνη μας είχε ρωτήσει στο πρώτο μάθημα. Προφανώς δεν πήρε ικανοποιητική απάντηση. Κάτι δειλές αναφορές στον Όμηρο και τους Φλαμανδούς ζωγράφους δεν φάνηκε να τον ιντριγκάρουν. Για τον Μότσαρτ και τον Μικελάντζελο φάνηκε να το συζητάει.
Αντί για “Χρόνια Πολλά”, ένα άκρως στοιχηματικό (και όχι μόνο) κείμενο του γκουρού Γιώργου Παρασκευά, σχεδόν μετά 20 έτη…
Εγώ με θεωρώ ένα τυχερό κορίτσι, γιατί όταν γεννήθηκα, περάσανε μόνο εννιά χρόνια και η Νάπολι πήρε το πρωτάθλημα, αλλά ο μπαμπάς μου είπε ότι ένας φίλος του που ήτανε πενηνταεννιά χρονώ, περίμενε πενηνταεννιά χρόνια για να πάρει η Νάπολι το πρωτάθλημα, και μετά πέθανε, και η Νάπολι το χρόνο μετά πήρε το πρωτάθλημα, και αυτός είναι ένας άτυχος άνθρωπος.