Το μοναστήρι να ναι καλά…

Ναι, ναι, χώρισα με την… Μόνικα Μπελούτσι, αλλά τι να λέει ρε ψηλέ, όπως το λέει και το λαϊκό άσμα “μην κάνεις έτσι, φίλε μου, τώρα για μια γυναίκα/ Το μοναστήρι να ‘ναι καλά και θα ‘βρεις άλλες δέκα”…

Κάποιος με φώναξε Σεμπάστιαν (Τσιτσιπά)

Η αλήθεια είναι ότι με αποκορύφωμα την μεγάλη ανατροπή από 0-2 στον περσινό τελικό του Ρολάν Γκαρός, ο Νόβακ Τζόκοβιτς μοιάζει σαν να έχει την ικανότητα να μπαίνει στο μυαλό του Στέφανου, με την ανατριχιαστική άνεση που ο Άντονι Χόπκινς σαν Χάνιμπαλ Λέκτερ έμπαινε στο μυαλό της Τζόντι Φόστερ στην περίφημη “Σιωπή των Αμνών”…

Τα Bet των άλλων: Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης

Μου αρέσει πολύ αυτό το “Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης”, το βρίσκω άκρως στοιχηματικό – το φαντάζομαι λίγο σαν τελευταία σκηνή κινηματογραφικής ταινίας, κάτι μεταξύ Τσιώλη και Νίκου Νικολαϊδη Οικονομίδη, όπου μια παρέα “μποντλαιρικών” ηρώων σε ένα από τα νταμάρια της πόλης, φιλοσοφεί αν ήταν πέναλτι η τελευταία φάση κάποιου αγώνα της Μπρομαποϊκάρνα που τους έκαψε το παρολί…

Σιγά μην υπήρχε Βέλγιο!

Ξέρω όμως και τι κάνατε πέρυσι το καλοκαίρι, που ακουμπήσατε το επίδομα αδείας στο στοίχημα ότι το Βέλγιο θα κατακτήσει το τελευταίο Euro. Κι όλα αυτά επειδή κάποτε είδατε κάτι αλλόκοτους τύπους να παίζουν στην Πρέμιερ Λιγκ και πιστέψατε ότι είναι Βέλγοι…